Hunks Over White Roses – Book 1
by Wahed Hadjab (of BTCS)
Chapter I
Red couldn’t help staring at the cover of the school magazine in his hands. Sino bang hindi mapapatitig kapag ganito kaguguwapo ang mga nasa cover? He’s not familiar with those faces dahil bagong salta lamang siya sa lugar na iyon. In fact, unang araw ng klase ngayon at dapat ay abala siya sa pag hahanap ng mga classrooms na nasa kanyang schedule. To hell with those rooms! piping sigaw ng masamang bahagi ng utak niya. Ang concentration niya ngayon ay nasa mga mukha ng mga nagkikisigang lalaki na nangakasuot ng pawing mga business suits at pormal na pormal na naka pose. There are four of them, at lahat sila maklaglag salawal ika nga. The names of these hunks were mentioned at the bottom part of the cover. From left to right: the first hunk – Tuck Jefferson Wayne (half black American and half Pinoy), kulot ang maigsing buhok, bilog ang mga mata na parang laging naka ngiti, matangos ang ilong at may kakapalan ang mapulang labi and obviously siya ang pinkamaitim sa grupo. Actually, hindi naman talaga over sa itim…. dark brown ang kulay ng balat. the second hunk—Jaime Romualdo Guzman (half Brazilian and half Pinoy), mestizo dahil sa Latin features, may mapanuksong mga mata, matangos na ilong at ang kapansin pansin dito ay ang isang biloy sa kanang pisngi. Sa apat na lalaki ay ito ang mukhang playboy. The third hunk – Francis Munjal Tolentino (half Indian and half Pinoy), malamlam ang mapupungay na mga mata. Guwapo sa tunay na kahulugan ng salitang guwapo. May cleft chin, matangos na ilong at manipis na labi na parang ang sarap sarap halikan. Clean cut ang buhok at mukhang mabango lagi. Then there comes the last hunk -- Ahmed Juma Hazan (American Arab na kalahating pinoy). Medyo skinned head, and what else can you expect from an Arab? Siyempre saksakan ng guwapo. Mga matang animoy nagbabadya ng panganib sa sinu mang makakasalubong nito. Mayabang ang palalong ilong, square jawed ang feature ng mukha at mga labing sa wari niya’y hindi nakangiti bagkus nang uuyam sa pagkakataas ng isang sulok nito. Kulay pulang lupa ang isang ito at sa tingin niya’y ito ang may pinaka malakas ang magneto sa lahat. Sa apat na lalaki’y dalawa ang pumukaw ng kanyang sensasyon: Those are Munjal, because he looks the nicest of them all at magaaan ang loob niya dito sa di malamang dahilan… and the other one, aminin man niya o hindi ay malakas ang hatak ng personalidad, si Ahmed. Hindi niya alam pero sa tuwing mapapadaan ang mata niya sa mukha nito sa picture ay sinisinghalan siya ng kilabot sa katawan. Napakagat siya ng labi ng di namamalayan at naglaru sa guni guni ang isang malisyosong pangitain. Nakayuko siya habang masusing tinitingnan ang pabalat ng naturang school magazine kung kaya’t hindi niya nabigyang pansin ang bigla na lamang na pagkakataranta ng lahat ng mga lalaking estudyante ng paaralan. Na para bang may kinatatakutan ito na hindi mawari. Nagtaka pa siya at biglang tumahimik ang paligid ngunit hindi niya iyon binigyan ng masyadong pansin dahil abala ang mga mata niya sa pagnamnam sa dalawang mukhang nagpakislot ng natutulog niyang kamalayan.
BLAG!
Sumambulat ang hawak niyang magazine sa sahig at pati siya’y kamuntikan ng matumba kundi lang sa maagap na pagsalo ng matitigas na bisig sa kanyang baywang. Napapikit siya nang masamyo ang amoy nitong natural. Likas na amoy lalaki, walang halong pabango. Dagli rin ang kanyang naging pag mulat ng marinig niya ang malakas na tikhim mula sa bibig ng lalaking bihag ang baywang niya. At napaawang ang mga labi niya nang mapagtanto kung sino iyon…. Pigil ang hininga niya habang hinihintay kung ano ang susunod na mangyayari.
“Sino ka?” mahina ngunit mariin na tanong ni Ahmed.
Napalunok siya at di malaman ang sasabihin. Ang boses nitong malalim at buong buo ay pawang naging musika sa kanyang pandinig. Dumiin ang pagkakahawak nito sa kanyang baywang na nagpangiwi sa kanya. Di niya napigilan ang dumaing.
“A-aray….” aniya.
“If you’re not going to tell me who the fuck you are, you’ll take more than this…” mapanganib na lintaya nito sa kanya.
Kinilabutan siya sa sinabi nito at nang mapadako ang tingin niya sa mata nito’y nanghina siya. Parang inuubos nito ang pisikal na lakas niya.
“I- I’m… huh…huhh… R-rednel S-s-sarmiento…. Ah-eh… transferee from S-san Nicol—“
Hindi na niya natapos ang sasabihin ng walang anu ano’y bitawan siya nito na halos ikatumba niya. He was shocked dahil ang nasa harap niya ngayon ay ang apat na nasa cover ng magazine! Ngunit wala sa bokabularyo niya ngayon ang salitang paghanga. Ang tanging nasa isip niya ngayon ay makatakas! Dali dali niyang pinulot ang magazine at nanginginig na akmang tatalilis.
“E-excuse me…” aniya.
Ngunit bago pa man siya makatatlong hakbang ay pinigilan nito ang braso niya at mariin na pinisil.
“And where do you think you’re going?” matigas na tanong nito.
Lumarawan ang sakit sa mga mata niya nang lingunin niya ang binata.
“Nasasaktan ako…” anang mahina niyang bulong.
“Huh, and you expect yourself to get away with it just like that?” nang uuyam na sabi nito sa kanya.
Dumiin pa lalo ang pa kakahawak nito sa kanyang braso kaya pinilit niyang magpumiglas. Nagpakita siya ng kaunting tapang.
“Let go of me or else—“
“—or else what? Huh? You’re going to ask for some help? From whom?” gigil na tanong nito habang iginagala ang tingin sa paligid.
Sinundan niya ng tingin ang paligid at nanghilakbot siya sa nakita. Ang lahat ng mga estudyanteng lalaki na naroroon ay parang mga estatwa lamang na nakatayo at nakatungo ang ulo. Para itong mga utusan sa isang mansion sa harapan ng isang mayamang amo! My God! Who are these people? Tanong niya sa sarili habang ibinabalik ang tingin sa apat na kaharap. Pawang ang tatlong mga kasama nito ay tahimik tahimik lamang na nakamasid sa pagitan nilang dalawa.
“Kilala mo ba kung sino ako?” tanong nito sa kanya.
Umiling siya ng wala sa oras. Sunud sunod na iling.
“What?!” bulyaw ni Ahmed sa kanya.
Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Tila natigilan din ang mga kasamhan nito na nasa likod ng binata. Lalo na si Munjal. For a moment, he was shocked at what he just heard from the new comer. But a few seconds later a small smile covered his face. It was Ahmed’s first time to hear such thing. Eh sino ba naman ang di nakakakilala sa kanilang apat dito sa kanilang nasasakupan? Napailing si Munjal ng palihim. Gumapang ang pamumula ng mukha ni Ahmed sa pagkapahiyang naramdaman nang sabihin ng bagong salta na hindi siya kilala. Luminga ang kanyang regal na ulo sa paligid at pagkatapos ay ubod lakas na tila kulog na sumigaw.
“All of you, Get lost! Now!” hiyaw nito na umalingawngaw sa buong campus.
Hindi magkamayaw ang mga estudyante sa paglisan ng lugar na iyon. Ilang sandal pa’y sila na lamang lima ang naroon. Wala siyang maramdaman kundi pamamnhid ng braso at tension.
“You’re going to regret this, you little fag!” ang maanghang na sabi nito sa kanya.
Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi sa kanya. Parang lumaki ang ulo niya at nangibabaw ang konting tapang sa puso upang ipagtanggol ang sarili.
“How dare you say such thing! You don’t know me. And it’s definitely not my fault if I don’t know you. Besides, why should I care to know somebody like you? I can’t see anything in you that I find interesting at all. Nothing!” inis na wika niya sabay pilit na binawi ang nasasaktang braso.
Lalong namangha ang tatlong kasama nito sa tinuran niya. Wala ni sinuman sa kanila o sa ibang tao ang nakapagsalita ng ganoon kay Ahmed! Bukod tanging siya lang mismo! Ang pagkamangha na lumarawan sa mga mukha ng tatlo ay nag iba. Napansin niyang napangiti ang dalawang lalaki: sina Jaime at Tuck. Samantalang si Munjal naman ay mataman lang na nakatitig sa kanya. HUli na nang mapasin niyang naggagalawan na ang buto sa panga ni Ahmed at sa tingin niya’y sukdulan ang nararamdamang pagkamuhi. Bago pa siya nakahuma ay walang anu ano siyang kinaladkad nito. Bago pa sila lubusang makalayo ay lumingon ito sa mga kasama na akmang susunod sa kanila.
“Don’t you even dare….” Babala nito sa matalim na tingin na nagpahinto sa paglakad pasunod sa kanila.
**************************
“Whew! That was quite a scene!” bulalas ni Jaime na napapailing.
“Believe me, pare…. Ahmed will make that young guy’s life a living hell. Ginalit niya nang husto si Ahmed. Tsk tsk tsk….” Ani Tuck.
“Well, just expect the expected. Everyone knows who Ahmed is at kung pano siya magalit.” Si Jaime ulit.
“How ‘bout you Munjal? What can you say about that? Kanina ka pa tahimik dyan.” Binalingan ni Tuck ang kanina pang walang kibong si Munjal.
Hindi ito sumagot bagkus ay lumakad ito palayo sa kanilang dalawa. “What can you expect from Munjal? He’s always like that…. You’ll never know what’s on his mind.” Jaime answered. “Anyway, we better go. Tayo na lang dalawa ang mag gala.” Aya ni Tuck.
Samantala…..
Ahmed took him at the very last floor of a building. Ni hindi niya alam kung anong building pero wala siya nakikitang tao doon maliban sa kanilang dalawa. Sinalya siya nito sa dingding ng isang pasilyo. Sumakit ang likod niya sa pagkakabalandra sa sementadong dingding.
“Awww…” ang tangi nyang nasabi.
Tumingin siya sa mga mata ng taga bihag para magbawi lang muli ng tingin dahil sa madilim na anyo nito.
“Now, let’s see kung gaano ka katapang. Ngayon mo sabihin ang mga pinagsasabi mo kanina.” Galit na saad nito sa kanya habang unti unting lumalapit sa kanya.
“Well in that case, let me introduce myself. Ako si Ahmed, ang hari ng eskuwelahang ito.”
Maanghang na wika nito. “Alam mo ba kung ano ang nagiging parusa ng mga katulad mo nagpapakulo ng dugo ko?” at walang sabi sabi ay itinulak siya nito pasandal sa pader gamit ang kamao nitong bihag ngayon ang leeg niya. Bumuka ang bibig niya sa pagkabigla ngunit wala ni isa mang salita na lumabas doon. Namuo ang luha niya sa mata nang unti unti ay humihigpit ang sakal nito sa leeg niya. Ngumisi naman si Ahmed na tila dyablo sa nakikita.
“A-ahmed…” sobrang hina ng bulong niya.
“Now, you know my name…. Masakit ba? Hindi pa’ko nag uumpisa….” Madilim na wika nito na ikinapanghilakbot niya.
“A-ahmed…..”
“What?” ngising demonyo ito sa kanya.
“I-I c-can’t breathe….”
“Exactly what I want.”
“Oh, please….” Nagsusumamo na siya. And that very moment of feeling so helpless, tears fell in his eyes.
Hindi niya sukat akalain na ang una niyang araw sa eskwelahang nilipatan ay mistulang bangungot. Sandaling natigilan ang tagabihag nang makita ang luhang nagmalabisbis sa kanyang pisngi. He seemed so helpless and hopeless against him. Ayaw man niya aminin ay may kung anong bumundol sa damdamin niya na ngayon lang niya naramdaman. Ang maamo nitong mga mata ay nakatutok sa kanya na puno ng takot at pagdaramdam. Parang gusto niyang makunsensiya. Agad niyang binitawan ang leeg ng bihag. Ito ang unang beses na nakaramdam siya ng kakaibang damdamin. Maraming beses na siyang nanakit ng tao pero ngayon lang siya tila kinonsensiya. Napaubo ng sunud sunod ang bihag na binitawan. Matapos makabawi ni Red ay tumingin siya kay Ahmed. Unaware that his eyes are filled with so much emotions. Punum puno ito ng pagdaramdam….
“Stop it.” ani Ahmed.
“But I’m not doin’ anything….”
“Don’t look at me like that”. Utos nito.
Dagli siyang nagbaba ng tingin. Para siyang hinihigop ng kung anong magneto ng lalaking kaharap.
“C-can I go now?” paalam niya.
“No.” was the immediate short reply.
Nabaghan siya sa tugon nito. What else does he want from me? Tanong niya sa sarili.
“W-why?” tanong niya. “I had more than enough….”
“And what about me? The humiliations I had? Ipinahiya mo ako sa harap ng mga taong nasasakupan ko.” Matigas na saad nito sa kanya.
Napamaang siya sa sinabi ng arabong kaharap. Hindi ba’t siya ang nakatanggap ng matinding pagkapahiya? He wanted to reason out but he just chose to keep quiet. Seeing this man on this state, this arab will never entertain any reason from anyone.
“I wanna go….”
“Have you learned your lesson?” agap na tanong nito na tila naiinis na naman.
“W-what?”
Ang sagot-tanong niya ang lalong ikinayamot ni Ahmed.
“I said, have you learned your lesson, faggot?” binigyan diin nito ang huling kataga.
Nanlaki ang ulo niya sa narinig. This guy is so tiring! Binirhan niya ng talikod at alis at tangkang iwan ang lalaki ngunit naging maagap ito. Hinagip nito ang braso niya at hinila siya pabalik. At muli, nanlilisik ang mga matang nakatutok sa kanya.
“Did I ask you to leave?” galit na tanong nito
“I’m not a fag!” sa halip ay sambit niya dito.
Tumaas ang makakapal na kilay ni Ahmed sa narinig na sagot niya. At nagtaka siya nang mapagmasdan ang ngiting bumalatay sa mga labi nito. Di niya napigilan ang mapatitig dito dahil sa tingin niya’y kay kisig nito sa pagkakangiti. Ang gwapo!
“Come again?” tila amused na tanong nito.
“I’m not a fag!” gigil niya.
“Oh yes you are.” He assured.
“No I’m not.”
“Yes you are.”
“I’m not—“
“Do you want me to prove you otherwise?” hamon ng makisig na arabo.
“A-anong—“
“With pleasure baby….” Nakakalokong sabi nito sa kanya habang lumayo ng dalawang hakbang.
His eyes grew bigger when he saw Ahmed unbuttoning his polo. My God, what is he doing? Bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang lalaking tinatalupan ang sarili nang dahan dahan. Tinutok ni Ahmed ang paningin sa kanya habang kinakalas ang pagkakabutones ng polong suot para makita kung ano ang magiging reaksiyon niya. At tumaas ang isang sulok ng labi niya sa nakitang ikinilos ng kaharap sa kanyang striptease na ginagawa.
“What do you think you’re doing?” nanginginig na tanong ni Red.
“What do you think?” tuksong sagot-tanong naman nito sa kanya.
“Stop it, please….”
Napalunok siya nang sa wakas ay makalas na lahat ng butones at tuluyan na nitong ihubad ang pang itaas. Tanging ang tight fitting white sando ang natira kaya malaya niyang napagmasdan ang ganda ng katawan nito. Halos pumutok ang sandong suot nito, malalaki at mamasel na braso, malapad ang maumbok na didbdib na may mga pinong balahibo na nakalatag. Napapikit siya nang mapagmasdan ang mga utong nitong mayabang na nakabakat. Hindi niya napigilan ang mapalunok muli na hindi nakaligtas sa mga mata ni Ahmed.
“Do you like what you see, baby?” tukso nito.
“I…. I…. I….” hindi niya malalaman ang isasagot.
Napangti namang muli si Ahmed sa mga nagaganap sa pagitan nila. This fag is still in denial…. Naisip niya.
“Should I rephrase my question?” si Ahmed.
“W-what –“
“Do you want what you see?” diretso nito.
“Hell no!” asik ni Red.
Natawa nang mahina si Ahmed. Kitang kita naman kasi niya kung paano nito pasadahan ang katawan niya at kung ang ilang ulit nitong paglunok ng sariling laway. Marami na siyang experience sa ganito…. Puro chicks nga lang. And this is his first time to tease a guy…. At naninibago din siya sa sarili. Marami rin nagpapalipad hangin sa kanyang mga bading dati, may pulitiko, model, at artista pa nga but he never took it seriously and none of them had him gone as far as what he’s doing right on this moment. Maybe because ito lang ang nakaharap niyang nagsabi na hindi daw siya kilala.
“Do you crave for what you see, hmmm?”
“Shit!”
Hindi inalintana ni Ahmed ang narinig niyang tugon bagkus ay tila naiinitan nitong hinubad ang sandong suot.
“Stop it.” Utos ni Red.
He couldn’t help shaking when Ahmed started moving closer to him. Dahan dahan na tila porn star ito kung makatingin at makagalaw. And at the same time he was mesmerized by his physique. Lalaking lalaki talaga ang kumag na ito. Barako. Ngayon niya malayang napagmasdan ang mabalahibuhin nitong dibdib… ang pinong mga hibla ay nagsimula sa matambok nitong dibdib, bumaba at numipis ang linya ng buhok sa may tiyan at napapikit siya nang makitang kumapal iyon sa may bandang pusod pababa hanggang sa linya ng garter ng brief nito. Pinagpawisan siya nang malapot sa nakikita niyang matitigas na muscle sa impis na sikmura nito.
“Let me go….” Wala siyang maapuhap sabihin.
Napahinto sandali si Ahmed sa narinig sa kanyang labi.
“And who’s holding you?” si Ahmed tinaas pa nito sa ere ang dalawang braso.
“Stop teasing me please…. I’m not what you are thinking.”
Gusto na niyang magmakaawa sa lalaking kaharap. Alam niyang hindi maglalaon ay lulukubin na siya ng makamundong pagnanasa at maring gawin na ang kanina pa pinipigilang gawin. Ayaw niyang sirain ang sarili. Kailangan niyang magpakatatag at makahanap ng paraan para makalaya sa gapos ng pagnanasang binibigay nito sa kanya.
“Okay. You may go now.” Si Ahmed.
Nagulat siya sa narinig mula sa bibig ng tagabihag. Pianaaalis na ba siya nito? Hindi niya alam pero may kung anong sumipa sa kanya na parang ayaw naman talaga niyang lisanin ang lugar na iyon. Damn you! Asik niya sa sarili. This is your chance, kaya umalis ka na hangga’t may panahon ka pa! Ngunit ang katawang lupa niya ngayon ay ayaw makinig sa sinasabi ng utak niya. Hindi siya makakilos sa kinatatayuan habang pinagmamasdan ang katawang nakahain sa harapan niya.
“I said, you may go now….”
Hindi siya makapaniwalang nangyari sa kanya ito ngayon! Ang unanag araw niya sa school ay lubhang nakakabahala! Parang gusto niyang mabaliw ng hindi malaman. Napailing na lamang siya nang di oras dahil sa dami ng mga bagay na gumugulo sa kanyang isipan. Na isa na naman niyang pagkakamali dahil iba ang naging pakihulugan nito sa kanyang ginawang pag iling. Huli na nang mapagtanto ang sariling pagkakamali.
“See? As I thought so, gustung gusto mo ang nakikita mo……” ani Ahmed na pinagpatuloy ang paglapit sa kanya.
“N-no…. y-you got it wrong…” aniya.
“It’s too late to deny it baby.”
Ilang pulgada na lang ang layo nito sa kanya nang huminto. At nanghilakbot siya sa sumunod na nangyari. Ang dalawang matipunong braso nito ay itinukod sa magkabilang tagiliran niya kaya ngayon ay nakakulong siya sa pagitan ng mga nakaharang na bisig nito at ng pader na kinasasandalan niya. Tumaas ang mga kamay niya patukod sa malapad at balbong dibdib nito nang idikit nito ang katawan sa kanya. Ramdam niya ang pangingiliti ng mga mumunting buhok sa kanyang mga palad. At ang amoy nito na natural na lalaking lalaki na nahaluan ng pawis ang siyang lalong nakapagpapawala ng wisyo niya. Narinig pa niya ang mahinang pagtawa nito at lalo pang ikiniskis ang sarili sa kanya.
“You like it, don’t you?” tukso nito.
“No.”
“Really?”
Nangilabot siya nang ang sumunod nitong ginawa ay idikit lalo ang sarili sa kanya at ikiskis ang bumubukol nitong harapan sa may sikmura niya.
“Can you feel it hmmm?”
Namula siya sa sobrang pagkapahiya. Ang isang kamay niya ay lumapat sa may bandang sikmura nito upang sa gayo’y magkaroon pa ng pwersa na maitulak ang katunggali ngunit bigo siya. Lalo lamang nadagdagan ang kanyang panghihina nang maramdaman niya ang mga tila bato sa puson nito.
“It’s growing bigger, baby….” Bulong nito. “…. longer….thicker….” patuloy nitong panunukso.
“Huwag mo kong bastusin…”
“Hindi kita binabastos. Pinakikilala ko lang kung ano ka talaga.”
Pagkawika ng mga katagang iyon ay nagyuko ito ng ulo at sa tingin niya’y akma siyang hahalikan. Nang mga sandaling yon ay nagdesisyon siyang itigil ang pakunwaring pagmamatigas. Ipinikit niya ang mga mata nang bumaba ang mga labi nito. Bahagya pa niyang ibinuka ang mga labi upang mabigyang daan ang pagsayad ng mainit na panauhin. Ilang sandali siyang naghintay ngunit walang labi siya na naramdaman. Kasabay ng pagmulat ng mabibigat niyang talukap ay ang pagkarinig niya ng mahinang pagatawa nito. Kaipala’y ang bibig nito ay nakatapat sa kanyang kaliwang tainga at napahiya siya sa sarili dahil di naman pala siya gustong halikan nito gaya ng iniisip niya. Dumiin ang pagkakalapat ng mga palad niya sa harapan nito upang itulak ngunit naging mas maagap ito na tila alam ang gagawin niya. Pumaikot ang mga bisig nito sa baywang niya at saka hinapit siya lalo papalapit.
“Let me go, please…. This is insane…” aniya.
Hindi siya nito pinakingan bagkus nangilabot siya sa sumunod na ikinilos ng pangahas na binata. Hinagod ng dila nito ang gilid ng kanyang tainga at pagkatapos ay buong kapangahasang ipinaloob nito sa bibig ang kaliwang tainga niya. Hindi niya napigilan ang panginginig ng buong katawan. Tumawa ng tila nakakainsulto si Ahmed sa nakitang responde ng kanyang traydor na katawan.
“Faggot.”
Isang marahang iling lamang ang naisagot niya sa tinuran nito. Tiningnan niya ito nang puno ng pagdaramdam ang nasa mga mata. Namumuo na ang luha niya but he tried to hold it back. Hindi niya gustong makita siya nitong umiiyak. Kahit ramdam na ramdam niya kung ano ang plano nito sa simula pa lang ng tunggalian nila. Ang mapaamin siya at pagmukhaing katawa tawa pagkatapos.
“You liked what I did, didn’t you?” ang isang sulok ng bibig nito’y bahagyang nakataas na tila nanguuyam.
“I—I didn’t. Hindi ko gusto ang ginawa—“
“You’re a bad actor.”
“Hindi kita pipilitin kung ayaw mong maniwala –“
“Do you want me to prove it to you again?” hamon nito.
Napamaang siya. Kung uulitin nito ang ginawa kangina’y walang dudang mapapaamin siya nito.
“Guess what?” ngising tanong nito.
“H-ha?”
“I’m having an erection. See?” at itinuro nito ang sariling harapan.
Nanlambot siya sa nakitang tanawin. Bakit? Dahil ang kargada nito’y kumawala na sa suot nitong brief at halos lumagpas na yata sa pusod nito. Nanlaki ang mga mata niya sa nakita. Normal pa ba ang ganito kalaki--? Hindi niya maaalis ang pagkakatitig dito dahil sa pagkamangha.
“You love it, don’t you?” asik tanong nito.
Napatingin siya sa mukha ni Ahmed ngunit hindi siya nakapagsalita. Sa halip ay tila uhaw siyang ilang ulit na napalunok sa harapan nito. Sa nakitang reaksiyon niya ay tumawa na naman ng puno ng pangungutya si Ahmed. At saka lumapit na naman sa kanya.
“Ngayon mo sabihing ayaw mo sa nakikita mo.” Dagdag insulto pa nito.
“You want me to shoot down your throat, right little fag? You want to feel the head of my cock against your tonsils, I know. So there’s no use denying it…. Come on say it….” Mahinang bulong nito.
“Say it!”
Napahumindig siya sa pag angil nito nang hindi siya sumagot.
Bumuka ang bibig niya para umamin ngunit naunahan siya nang pag ring ng celphone ni Ahmed. Maging si Ahmed ay natigilan nang marinig ang matining na pagkalembang ng telepono sa kanyang bulsa. Hindi ito tumigil sa kaka ring kaya napilitan siyang dukutin sa bulsa ang maliit na mekanismo.
“Fuck!” mahinang mura nito. Tila ikinainis nito ang pang aabala ng kung sino mang caller na iyon.
“Hello!” angil nito. Tumalikod ito at humakbang ng kaunti palayo sa kanya.
Hindi malaman ni Red kung matutuwa sa nangyaring pagkakaudlot ng dapat na naganap. Kahit papaano nama’y nakaramdam siya ng kaunting luwag ng paghinga. At bumulong sa kanya ang pagakakataon para umalis at makatakas sa mapanganib na arabo. Ngunit hanggang ngayo’y mahina pa rin ang mga biyas niya sa tindi nang mga naganap. Gusto niyang ihakbang ang mga paa ngunit tila kay bibigat nito. Nasa ganoon siyang sitwasyon nang may isang kamay na humablot sa braso niya at at ang isang palad na tumakip sa bibig niya habang hinihila siya papalayo sa lugar na iyon. Hindi na siya pumalag dahil sa panghihina at sa kagustuhan na ring makalayo. Maingat siyang nailayo nito sa kinaroroonan ni Ahmed at nagulat pa siya nang bigla siya nitong kargahin na parang bata. Napaawang ang bibig niya sa pagkamangha nang mapagsino ang kanyang tagapagligtas.
“M-munjal?”
Tumingin lang ito sa kanya at hindi man lang umimik bagkus ay tuluy tuloy lang ito sa paglakad habang karga siya.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento